Historia kobiet

Ludwik Węgierski przez wiele lat pozostawał bezdzietny. Problem sukcesji stawał się więc coraz poważniejszy, zwłaszcza że jego wuj, Kazimierz Wielki, również nie doczekał się legalnego syna, który mógłby przejąć po nim koronę. W tej sytuacji ważną rolę w dynastycznych planach Andegawenów zaczęła odgrywać bratanica Ludwika – Elżbieta Stefanówna. Przez pewien czas to właśnie ją brano pod uwagę jako przyszłą spadkobierczynię króla, jednak jej życie zakończyło się przedwcześnie.

Ojciec jej dziecka, zakonnik, odmówił uznania syna i łożenia na jego utrzymanie. Wtedy ona, przy świadkach, poprzysięgła, że sama również nie poda noworodkowi piersi. Gdy w końcu ustąpiła, zaznaczyła, że robi to za wynagrodzeniem, a osiemnaście miesięcy później poszła do sądu po zaległą pensję. Oto historia Lucrèci z Walencji, która w XV wieku uznała opiekę nad własnym dzieckiem za pracę.

Nie została stworzona z żebra Adama, lecz – według legendy – z tej samej ziemi co on. Miała być mu równa, ale nie zamierzała żyć w cieniu mężczyzny ani przyjąć roli, którą dla niej przewidziano. W powieści "Lilith. Pierwsza żona Adama" Ewa Kassala oddaje głos jednej z najbardziej tajemniczych i niepokornych postaci dawnych wierzeń.

W 1758 roku syn Augusta III pojechał do Petersburga po własne księstwo. Dziesięć lat później postawił na konfederatów barskich.

Średniowieczne kobiety miały być posłuszne, skromne i podporządkowane woli ojców, mężów oraz braci. Uważano je za słabsze, mniej rozumne i bardziej podatne na grzech. Tyle mówiły traktaty, prawa i kazania. Prawdziwe życie wyglądało jednak zupełnie inaczej.

Ernest Hemingway przez całe życie szukał sytuacji, w których człowiek staje sam na sam ze strachem. Jeździł na wojny, polował na grubego zwierza i obserwował walki byków. Z tych doświadczeń wyrósł jego oszczędny, pozbawiony ozdobników styl. Za legendą pisarza i człowieka czynu kryła się jednak rodzinna tragedia.

Gerda Cole zdmuchnęła świeczki na 98. torcie urodzinowym i spojrzała na kobietę, której nie widziała od 1942 roku. Tą kobietą była jej własna córka. Dwie siwowłose panie, dzielące prawie osiem dekad rozłąki, wreszcie usiadły obok siebie w domu opieki w Toronto.

Kiedy naciskamy przycisk nad głową w samolocie, by wezwać stewardesę, rzadko zastanawiamy się nad początkami tego prostego mechanizmu. Tymczasem jego historia sięga końca XIX wieku i wiąże się z niezwykłą kobietą, która łamała bariery rasowe i zawodowe w Ameryce czasów segregacji.

Anna Mary Robertson Moses zaczęła malować obrazy, gdy większość ludzi dawno odkłada pędzel albo nigdy go nie chwyta. Była już po siedemdziesiątce, mieszkała na farmie i przez całe życie pracowała rękami. To, co miało być zajęciem na stare lata, uczyniło z niej jedną z najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich malarek XX wieku.

Była przy nim ponad dekadę. Słyszała, jak dyktuje przemówienia, widziała drżącą dłoń, którą próbował ukryć przed gośćmi, i jadała z nim obiady w berlińskim bunkrze niemal do samego końca. Christa Schroeder nie była ani fanatyczką, ani ofiarą. Była najbliżej człowieka, którego cały świat chciał zrozumieć, a potem osądzić.