News (strona 50 z 56)

W 1229 roku Rusini pod wodzą Daniela Halickiego udzielili wsparcia militarnego Konradowi Mazowieckiemu podczas oblężenia Kalisza. Już rok później mazowiecki książę zrewanżował się wschodnim sąsiadom za tę pomoc. Miało to ścisły związek z wydarzeniami w Haliczu, skąd wyruszył z silną armią na Poniże stojący na czele węgierskiego stronnictwa bojar o imieniu Sudysław, pozostawiając w mieście nieznaczne siły pod wodzą królewicza Andrzeja.

Jeronimo di Santo Stefano wyruszył do Indii ze swoim wspólnikiem Jeronimem Adornem z prostym – jak im się wydawało – i mającym przynieść spore zyski zamiarem: kupić w Kairze korale i inne towary, sprzedać je w Indiach i nabyć miejscowe artykuły, by sprzedać je w Europie.

W 1015 roku zmarł wielki książę kijowski Włodzimierz Wielki. Jego śmierć spowodowała wybuch zażartych walk o tron wielkoksiążęcy w Kijowie pomiędzy jego synami.

Ludolf był najstarszym synem króla niemieckiego Ottona I Wielkiego i jego angielskiej żony Judyty. Od wczesnych lat był chowany na następcę tronu. W 947 roku poślubił Idę, córkę księcia szwabskiego Hermana, po którego śmierci odziedziczył wszystkie jego posiadłości.

Zdaniem Anonima zwanego Gallem Izjasław, gdy już rozsiadł się na tronie wielkoksiążęcym w Kijowie, poprosił wuja Bolesława, aby „wyjechał naprzeciw niego i oddał mu pocałunek pokoju dla czci jego narodu”.

Zheng He był wysoko postawionym eunuchem na dworze Mingów. Między 1415 i 1433 rokiem odbył siedem wielkich wypraw morskich, z których przywiózł skarby w postaci trybutów, łupów, nowych towarów i kobiet dla cesarskiego dworu.

W 1145 roku dojrzało do konfrontacji zbrojnej między synami Bolesława Krzywoustego. Seniorem Władysławem II Wygnańcem a jego młodszymi braćmi, Bolesławem IV Kędzierzawym i Mieszkiem III Starym.

Na początku XIII wieku Ruś Halicko-Włodzimierska stała się areną zmagań między przedsiębiorczymi Piastami a próbującymi im dorównać Arpadami, reprezentowanymi przez króla Andrzeja II.

Powyższa interpretacja jeszcze w XIX wieku spotkała się z krytyką, ponieważ – jak wówczas stwierdzono – wyprawa ruska mogła kierować się przeciwko panującymi nad Grodami Czerwieńskimi Czechami.

Konrad Mazowiecki przez większą część swojego panowania utrzymywał przyjazne stosunki z Rurykowiczami, braćmi Danielem i Wasylkiem. Rusini służyli mu pomocą podczas walk o Kraków z różnymi przeciwnikami.

Śmierć księcia halicko-włodzimierskiego Romana w 1205 roku otworzyła nowy etap w polityce ruskiej Leszka Białego, dążącego do przejęcia kontroli nad Haliczem i Włodzimierzem. Nieoczekiwanie księciu krakowskiemu na drodze do realizacji tego zamiaru stanęli Węgrzy, mający podobne plany.

Po śmierci Kazimierza Odnowiciela w 1058 roku w Polsce swoje panowanie rozpoczął jego najstarszy z żyjących synów – Bolesław II Śmiały. Pierwsze lata jego rządów znamionowały bardzo aktywną politykę zagraniczną prowadzoną wobec Niemiec, Czech i Węgier. W późniejszych latach kluczową rolę w polityce księcia zaczęła odgrywać również Ruś Kijowska.

W 1236 roku doszło do poważnych zmagań na terenie Rusi Halickiej między Michałem Wsiewołodowiczem a Danielem Romanowiczem. Zostały one ostatecznie przegrane przez tego pierwszego księcia, który nie potrafił znaleźć sposobu na powstrzymanie impetu uderzenia przeciwnika.

„Poszedł Włodzimierz ku Lachom i zajął grody ich Przemyśl, Czerwień i inne grody, które są i do dziś pod Rusią”. W taki sposób pod rokiem 981 napisano w „Powieści minionych lat” o słynnej wyprawie Włodzimierza Wielkiego przeciwko Lachom, a więc Polakom.

W 1187 roku książę włodzimierski Roman Mścisławowicz zaangażował się w walkę o schedę po zmarłym w Haliczu Jarosławie Ośmiomyśle. Zgodnie z ostatnią wolą zmarłego księcia władza w księstwie halickim miała przypaść w udziale jego młodszemu synowi Olegowi. Zarządzenie to jednak nie spodobało się bojarom halickim, którzy postanowili przepędzić Olega, powołując na jego miejsce jego starszego brata Włodzimierza.

Stosunki polsko-węgierskie przechodziły na początku XIII wieku różne koleje. W 1214 roku Piastowie i Arpadowie zawarli układ pokojowy, przewidujący podział stref wpływów na obszarze Rusi Halicko-Włodzimierskiej.

W 1076 roku po śmierci Światosława władzę w Kijowie przejął Wsiewołod. Zmiana na stolcu wielkoksiążęcym odmieniła sytuację tułającego się po zachodniej Europie Izjasława, którego wcześniej wygnano z Rusi.

Najstarsze relacje polsko-ruskie giną w pomroce dziejów. Na temat sytuacji na wschodniej granicy z Rusią Kijowską w okresie panowania pierwszych Piastów, łącznie z rządami Mieszka I, wiadomo nadzwyczaj mało. Winne temu stanowi rzeczy są źródła, a w zasadzie ich znikoma ilość.

Konrad Mazowiecki był najmłodszym synem Kazimierza Sprawiedliwego i księżniczki znojemskiej Heleny, urodzonym między 1187 a 1189 rokiem w Sandomierzu lub Krakowie. Jego starszym bratem był Leszek Biały, z którym od najmłodszych lat spędzał zapewne dużo czasu.

Historia Olgi jako władczyni zaczyna się w 945 roku, kiedy jej mąż, wielki książę kijowski Igor, zginął podczas wyprawy na Drewlan. Według jednej z kronik, Drewlanie po schwytaniu Igora przywiązali go za nogi do dwóch nagiętych drzew, które rozdarły jego ciało na dwie części.

Źródła historyczne dotyczące tej bitwy są skąpe i niejasne. Kroniki z epoki przedstawiają wydarzenia w sposób fragmentaryczny i często sprzeczny. Brakuje wiarygodnych relacji spisanych bezpośrednio po bitwie lub nawet w tym samym pokoleniu. Dopiero Jan Długosz, historyk żyjący niemal trzysta lat później, sporządził szczegółowy opis polskiej obrony.

Już w średniowieczu Polacy musieli stawić czoła niszczycielskiej sile wód. Z dostępnych badań wynika, iż nasze ziemie nawiedziło co najmniej 166 powodzi do XV wieku włącznie, z czego większość z nich wystąpiła pod koniec rozpatrywanego okresu.

Wojskom niemieckim wyraźnie powodziło się podczas kampanii 1157 roku. Przyczynił się do tego częściowo sam princeps Bolesław Kędzierzawy, który nie zdecydował się bronić czołowych pogranicznych grodów usytuowanych nad Odrą: Bytomia Odrzańskiego, Głogowa i innych.

5 maja 1194 roku Polskę ogarnęła żałoba. Niespodziewanie zmarł bowiem Kazimierz Sprawiedliwy, pozostawiając po sobie dwóch nieletnich synów: 12-letniego Leszka Białego i 8-letniego Konrada Mazowieckiego.

Począwszy od 1138 roku zaczął w Polsce obowiązywać tzw. testament Krzywoustego, przydzielający zwierzchnictwo nad krajem princepsowi w osobie Władysława Wygnańca. Władysław musiał podzielić się władzą z młodszymi braćmi, juniorami, wśród których prym wiedli Bolesław Kędzierzawy i Mieszko Stary.