News (strona 52 z 56)

Choć na temat młodości Dymitra Samozwańca nie wiemy za dużo, to o wiele więcej posiadamy już informacji z ostatnich lat jego życia. A szczególnie począwszy od 1604 roku, kiedy Dymitr, a właściwie mnich Griszka Otriepjew, podający się za syna Iwana Groźnego, przybył do Polski, szukając tu pomocy dla swych dalekosiężnych planów. Chodziło mu o zdobycie tronu carskiego, który – jak argumentował – mu się prawnie należy.

Po śmierci Mikołaja I nowym władcą Rosji został jego najstarszy syn, urodzony w 1818 roku Aleksander II. Od najmłodszych lat ojciec wychowywał go w surowy sposób.

Do tragedii synobójstwa, opisanej w kilku niezależnych od siebie źródłach, doszło w Aleksandrowskiej Słobodzie. Początkowo mogło się wydawać, że kłótnia, do jakiej doszło między ojcem i synem, rozejdzie się po kościach, podobnie jak wiele innych awantur z ich udziałem.

Do wspomnianego zamachu doszło we wnętrzu Pałacu Zimowego w Petersburgu, a więc w miejscu, o którym dotychczasowi spiskowcy mogli tylko pomarzyć, a które jednocześnie było pilnie strzeżone przez wojsko.

Borys urodził się w 1552 roku w bojarskiej rodzinie Godunowych. Już w młodości zdobył wpływy na dworze Iwana IV Groźnego, stając się jednym z jego zaufanych doradców. Po śmierci cara w 1584 roku, Borys odegrał kluczową rolę w wyniesieniu na tron jego najmłodszego syna, Fiodora I.

By zrozumieć znaczenie zamachu na cara Aleksandra II, warto przyjrzeć się kontekstowi historycznemu tamtych czasów. Aleksander II, panujący w latach 1855-1881, był jednym z najbardziej kontrowersyjnych władców rosyjskich. Jego panowanie obejmowało okres ogromnych przemian społeczno-politycznych, w tym uwolnienia chłopów z pańszczyzny w 1861 roku (tzw. reforma uwłaszczeniowa).

Kiedy w 1914 roku Rosja przystępowała do I wojny światowej, nic nie zapowiadało klęski, która miała później stać się jej udziałem. Za poniesione porażki obwiniano Mikołaja II, ostatniego rosyjskiego cesarza z dynastii Romanowów.

Po śmierci Aleksandra I (1825) tron rosyjski powinien teoretycznie przejść w ręce jego starszego brata Konstantego, będącego wówczas naczelnym wodzem w Królestwie Polskim. Ale tak się nie stało, gdyż Konstanty jeszcze za życia brata zrzekł się władzy. Wobec tego Aleksander w tajnym manifeście na swego następcę wyznaczył innego brata, Mikołaja.

W styczniu 1824 roku Aleksander wziął udział w długiej ceremonii kościelnej, podczas której wchodził do lodowatej wody, co szybko odbiło się na jego nie najlepszym już zdrowiu. Zaczęła go męczyć wysoka i powracająca ze zdwojoną siłą gorączka, którą z trudem zbijano.

Anna była cesarzową przez dziesięć lat. W momencie objęcia przez nią rządów (1730) kondycja państwa rosyjskiego przedstawiała się fatalnie. Z ust jednego z ówczesnych urzędników można było usłyszeć: „cała Rosja jest w straszliwym chaosie […] Nikt nie otrzymuje pensji. Bóg raczy wiedzieć, co będzie z finansami. Wszyscy kradną, ile mogą”.

Następcą zmarłego 23 kwietnia 1605 roku cara Borysa Godunowa został jego syn, szesnastoletni Fiodor II. Był on jeszcze za życia ojca przygotowywany do przejęcia schedy. Jak mało kto otrzymał staranne wykształcenie. Uczyli go najlepsi nauczyciele, sprowadzeni z zagranicy.

Piotr Wielki nie był okazem zdrowia, a pod koniec życia cierpiał na szereg dolegliwości. Dodatkowo nadużywał alkoholu, bez którego nie wyobrażał sobie funkcjonowania.

W 1547 roku Iwan Groźny pojął za żonę Anastazję Zacharynę, rosyjską bojarównę, córkę okolniczego Romana Jurjewicza i Uljany Fiodorowny. Była to pierwsza z jego ośmiu żon, wybrana podczas specjalnego „castingu”, na którym, jeśli wierzyć źródłom, pojawiło się aż półtora tysiąca pięknych kobiet z różnych stron Rosji! Ze wskazaniem Anastazji Iwan nie miał większych trudności.

Końcówka 1923 roku była w życiu Włodzimierza Lenina zdecydowanie lepsza niż pierwsza jego połowa, kiedy dochodził on do siebie po czterech udarach, które wywróciły mu życie do góry nogami. Chory z każdym miesiącem czuł się lepiej, co pozwalało mu oraz jego najbliższym optymistyczniej patrzeć w przyszłość.

Mieszko I od dwóch tygodni nie wstawał z łóżka. Trawiła go wysoka gorączka, miał dreszcze, czuł słabość w członkach i suchość w gardle. Medycy, których Oda sprowadziła z cesarskiego dworu, nie byli w stanie mu pomóc. Oglądali go kilka razy dziennie, przystawiali pijawki, podawali medykamenty z kolorowych szklanych fiolek oraz malutkich srebrnych i miedzianych pudełeczek, które jednak nie zmniejszały gorączki ani dreszczy, ze smutkiem kiwali głowami i kazali się modlić.

To nieznany z imienia brat Mieszka I. Na jego temat wiemy tylko tyle, iż poniósł śmierć podczas jednej z bitew z saskim wichrzycielem Wichmanem i wspomagającymi go Wieletami. O starciu tym poinformował potomnych mnich Widukind z Korbei. Historycy sądzą, iż podane przez tego kronikarza wydarzenie miało miejsce około 963 roku.

Okrutny car Iwan szybko zapracował sobie na przydomek „Groźny”. Niemal zawsze miał przy sobie laskę, którą bił, a niekiedy nawet zabijał przypadkowo napotkanych ludzi. Prawdziwe szaleństwo opanowało władcę w 1565 roku, kiedy w Rosji wprowadzono system rządów zwany opriczniną.

Templariusze stworzyli de facto odrębne państwo, pozbawione jedynie terytorium, chociaż sieć ich kilkuset komandorii (domów zakonnych) rozciągała się od Cypru po portugalskie wybrzeża Atlantyku i od gór Szkocji po sycylijskie plaże. Dysponowali własną flotą, używali weksli, a doradca francuskiego króla Filipa IV Pięknego szacował ich roczne dochody na równowartość prawie czterech tysięcy ton srebra!

Ze względu na teatralne zobowiązania Witolda państwo Kozikowscy vel Conti rozpoczęli swój miesiąc miodowy dopiero w kwietniu 1938 r. Chociaż ich ślub miał wyjątkowo medialny charakter, podróż poślubna odbyła się z dala od żądnych sensacji polskich reporterów. „Oni również wybrali Włochy na swój miesiąc miodowy – ona i Witold! Zostawili za sobą ostrą polską zimę i wyjechali na Sycylię, wyspę kamienistych plaż i małych wiosek przyklejonych do stromych wzgórz. Aksamitne kwiaty mimozy rozprzestrzeniały swój mocny zapach wokół wyspy, użyczając złotej aury rzymskim ruinom…” – wspominała Zofia Kozikowska w La maggiore.

11 marca 1801 roku, na dzień przed swoją śmiercią, Paweł I wstał jak zwykle wcześnie rano. Po uporaniu się z korespondencją, którą mu przedłożono do wglądu, dosiadł konia i w towarzystwie syna Aleksandra udał się na przegląd wojsk. Był wówczas mocno poirytowany i nic mu się nie podobało. Swoją złość wyładował na dowódcy Pułku Siemionowskiego, którego odpowiednio skarcił.

W 1917 roku, kiedy bolszewicy doszli do władzy, car Mikołaj II został z najbliższą rodziną przewieziony w głąb Rosji. Ostatnim przystankiem w ich podróży był Jekaterynburg, gdzie postanowiono ich zabić. Zgodę na zamordowanie Romanowów wydał na polecenie Włodzimierza Lenina Jakow Jurowski, który jako przewodniczący lokalnego oddziału Czeka był pozbawionym kręgosłupa moralnego komunistą.

W ostatnich miesiącach życia Katarzynę II nękały potworne bóle głowy i żołądka. Miała też ogromne trudności z chodzeniem z powodu nadmiernie opuchniętych nóg.

Jadwiga została królem Polski w czasach, gdy było to dla kobiet praktycznie nieosiągalne. Jej ojciec król Polski i Węgier Ludwik Andegaweński sporo zapłacił, aby jedna z trzech jego córek mogła formalnie przejąć władzę nad Wisłą. Potężny władca miał bowiem świadomość, iż brak męskiego potomka może doprowadzić do utraty cennej korony przez jego ród.

28 lutego 1953 roku Józef Stalin spędził przeważającą część dnia w ulubionej daczy w Kuncewie niedaleko Moskwy. Tak jak zwykle ciężko pracował, oddając się czynnościom, które dzisiaj przyprawiłyby o ból głowy niejednego pracoholika. W ramach relaksu udał się na krótki spacer do zaśnieżonego ogrodu, a następnie wskoczył do bani.

26 maja 1922 roku nastąpiło raptowne pogorszenie się stanu zdrowia Włodzimierza Iljicza. Gdy tylko wstał z łóżka, z hukiem runął na ziemię i zaczął mocno wymiotować. Szybko wezwano lekarza, który bez wahania stwierdził udar. Pacjent miał sparaliżowaną całą prawą stronę ciała oraz trudności z mówieniem.